გაუცხოება.

სამყაროში არაფერია მუდმივი და ალბათ ამასაც აქვს თავის სილამაზე.
ადამიანები ტანსაცმელივით ვირგებთ ერთმანეთს, ვეჩვევით, გვიყვარდება და ზოგჯერ, ძალიან დიდი ხნის გასვლის შემდეგ ვხვდებით ხოლმე, როგორ შემოგვაცვდა ერთმანეთიც, შეჩვევაც, სიყვარულიც.

იმდენად გვითრევს ყოველდღიურობა, რომ აღარც კი გვახსოვს, რამხელა სიხარულს გვანიჭებდა ჩამოცვენილი ფოთლების ხრაშუნი, ვარსკვლავების ერთად ყურება. აღარ გვახსოვს, რომ ყოველ ფიქრს და ემოციას თავისი სუნი, ფერი და გემო ქონდა ჩვენთვის. აღარ გვახსოვს, რას ნიშნავს ცხელი შოკოლადის ორთქლზე გამთბარი ცხვირი და ტუჩები, ერთმანეთის წითელი ცხვირების ყურება, ყინულზე სეირნობა, კორპუსის სადარბაზოსთან კიდევ ერთხელ გამხელილი გრძნობები. უბრალოდ აღარ გვახსოვს, ვინ ვიყავით, როგორები ვიყავით, როგორ გვიყვარდა.

სამყაროში არაფერია მუდმივი და ჩვენც, ნელ-ნელა ვკარგავთ საკუთარ თავებს. ვკარგავთ ფერებს, ხასიათს, ინდივიდუალიზმს, ყველაფერს იმას, რის გამოც ერთმანეთი შეგვიყვარდა თავიდან. ვკარგავთ და თანდათან, ფილმში ნანახ ლამაზ სიუჟეტს ემსგავსება ყველაფერი. თითქოს სხვას გადახდა, ძალიან ლამაზი იყო და იქვე დარჩა, კამერის მიღმა. მერე ჯდები და იწყებ ფიქრს იმაზე, ნეტავ რეალურ ცხოვრებაში თუ არსებობს ასეთი ლამაზი ურთიერთობები, როგორიც იმ ფილმში იყო. ნეტავ, რეალურად თუ უყვარდებათ ასე, და თუ უყვარდებათ, როგორ ინარჩუნებენ საკუთარ თავებს?

თუ საკუთარი თავი დაკარგე, ასე ხომ ყველაფერს, ყველა ფერს კარგავ. თითქოს, რაღაც კანონზომიერებაა, ადამიანობა თავისთავად ნიშნავს თვითგანადგურებას და ამ თვითგანადგურებაში სილამაზის დანახვას. თითქოს, ყველა პეპელა უნდა მოკვდეს ადრე თუ გვიან და არც კი გაგიკვირდეს ეს.

მერე… მერე გადის უამრავი გრძელი წელიწადი, ზიხარ შენს ყოველდღიურობაში, რომლის შექმნასაც წლები შეალიე, გაცვია გაცვეთილი ტანსაცმელი, რომელიც აღარც კი გახსოვს, როგორი იყო და გგონია, რომ ასეც უნდა ყოფილიყო ყველაფერი. უყურებ ფერად გოგოს და არ გახსოვს, რომ შენც ასეთი იყავი, მხოლოდ ოდესღაც ნანახი ფილმის ლამაზი სიუჟეტი გახსენდება, გაიფიქრებ, რომ ასეთი სიყვარული მხოლოდ წიგნებში და ფილმებშია და ვერასდროს წარმოიდგენ, რომ ფილმი კი არა, შენი ცხოვრება იყო ასეთი, თქვენ იყავით იმ ფილმის გმირები. ალბათ გულის წყვეტასაც იგრძნობ, ოღონდ არ გემახსოვრება, რის გამო.

სად და როდის ვკარგავთ საკუთარ თავებს?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *