სიყვარულით, ელი.

ბავშობიდან ვიცოდი, რომ ახალგაზრდა მოვკვდებოდი.
ეს ჯერ კიდევ მაშინ, როცა მხოლოდ სახლებს და მზეებს ვხატავდი.
ხშირად მიფიქრია, დედაჩემს რომ ჩემში ხატვის ნიჭი არ აღმოეჩინა და ჩემი ცხოვრება ამ საბედისწერო ნახატს არ დაკავშირებოდა,
გადავრჩებოდი?
არ ვიცი..
ადამიანს თვითშთაგონების იმდენად დიდი უნარი აქვს, რომ არაფერია შეუძლებელი მისთვის..
ახლა, როცა ჯერ ისევ დაუსრულებელი ნახატის წინ ვდგავარ ფუნჯით ხელში, ვფიქრობ,
ასეთივე დიდი რწმენა რომ მქონოდა ჩვენი სიყვარულის, გადავარჩენდი მას?
წამით დედა გამახსენდა და ვიგრძენი, როგორ ჩამწყდა შიგნით რაღაც..
იქნებ სხვამ ეგოიზმიც დამწამოს, იქნებ ისიც თქვან, რომ არავინ მიყვარდა რეალურად,
რადგან გავბედე და ასეთი განაჩენი გამოვუტანე ჩემ თავსაც და სხვასაც, თუმცა ისინი გამიგებენ, ვინც ჩემსავით სწრაფად იცხოვრა,
ვინც ყველაფერი ნახა ცხოვრებაში, ვინც ფრთები დაუხატა თავის სიყვარულს, ვინც ცაშიც იფრინა და მიწაზეც მტკივნეულად დაენარცხა,
ვინც ღმერთი თავად შექმნა და ბოლოს სალოცავიც კი აღარაფერი დარჩა,
რადგან თავისივე შექმნილი ღმერთიც თვითმკვლელმა თევზებმა წაართვეს და მოკვდნენ მასთან ერთად.
როცა მხატვარს ფერები გამოელევა, მაშინ ეკარგება მის სიცოცხლეს აზრი, თუ მხატვარმა ფერები დაკარგა,
ის ყველაფერს კარგავს. ისინი გამიგებენ, ვინც ყველაფერი, ყველა ფერი დაკარგა და საოცნებოც აღარაფერი დარჩა.

არც კი ვიცი თვითმკვლელობაა ეს თუ შენი სიცოცხლის ნახატის დამთავრების დაუოკებელი სურვილი.
ბოლო ჭიქაც გადავკარი და პალიტრაზე საღებავების შერევა დავიწყე.
ფუნჯს საღებავში ვავლებ, ღრმად ვისუნთქავ და მოლბერტს ვუახლოვდები.
თქვენ იცით სიკვდილი რა ფერია?
ჩემი სიკვდილი ჩემი ნახატის ფერებში წარმომედგინა, მოლურჯო-მოიისფრო.
ფუნჯის წვერი ტილოს ეხება და…

***

“ძვირფასო ალექს.
შენ, რომელიც ვერასოდეს უძლებდი ჩემი მოიისფრო თვალების სევდას.
რომელსაც ასე განსაკუთრებულად მიგაჩნდი და ამ იისფერი განსაკუთრებულობის გამო
მუდამ გეუხერხულებოდა ჩემთან ურთიერთობა.
შენ, რომელმაც ვერ გამიძელი, ვერ გაუძელი, როგორც შენ ამბობ “ჩემს უკიდეგანო სრულყოფილებას”.
შენ მუდამ მიგაჩნდა, რომ აქაურობისთვის არ ვიყავი შექმნილი.
ელფების ტყეში უნდა მეცხოვრა ჩემნაირ საოცარ არსებებთან ერთად.
შენ, რომელმაც გამიშვი მხოლოდ იმიტომ, რომ ფიქრობდი, არ მიმსახურებდი.
და ასეც იყო.
მიუხედავად იმისა, რომ ერთ დღესაც, საათსაც და წუთსაც კი არ იმსახურებდი ჩემ
გვერდით გატარებულს,
მიუხედავად იმისა, რომ იმდენად მშიშარა აღმოჩნდი, ღირსეულად წასვლაც ვერ მოახერხე ჩემგან,
მე შენში ჩავტიე მთელი ჩემი სამყარო, ჩემს მოოქროსფრო შეგრძნებებს შენი სახელი ვუწოდე,
აი ასე უცნაურად, ჩემებურად მიყვარდი და მიყვარხარ, ალექს.
მიყვარხარ და ვერასდროს გაპატიებ იმას, რომ ჩვენმა შვილმა
შენი თვალებით ვერ შემომხედა.
ვერასოდეს გაპატიებ იმას, რომ მთლიანად შეისრუტე სიცოცხლე ჩემი ლავიწის ჩაღრმავებიდან
და იმის ძალაც არ დამიტოვე, რომ მეარსება.
ვერასოდეს გაპატიებ და ვერასოდეს მეყვარები იმაზე მეტად, ვიდრე ახლა, ამ წამს,
როცა ამ ფარსის დასრულება გადავწყვიტე, რასაც ჩემი სიცოცხლე ქვია.
მე შენ მიყვარდი, იმაზე მეტად, ვიდრე შეიძლებოდა და განგიცდიდი იმაზე მეტად, ვიდრე ავიტანდი.
შენ შენს შვილს ჩემს სახელს დაარქმევ, ალექს.
და ყოველთვის, როცა დაუძახებ, ჩემი თვალები და თმა გაგახსენდება და მიხვდები, რომ
შენს ცხოვრებას ის სიგიჟე აკლია, რომელიც ჩემთან ყოფნისას საკმარისზე მეტიც კი გქონდა.
მე დავუბრუნდები ჩემი მუდმივი წვიმების მხარეს.
შენ კი იცოცხლებ, იცოცხლებ და დღითიდღე მეტად დაგღლის ეს მისჯილი ცხოვრება.
და მაინც, ყოველთვის, როცა იგრძნობ, რომ გამჭვირვალე ხდები,
რომ შენი შემჩნევა ყველამ შეწყვიტა და ირგვლივ ყველაფერი დაკარგავს თავის ფერს,
როცა გაქრობამდე სულ ცოტა დაგაკლდება, როცა სევდა იმდენად გაიდგამს შენში ფესვებს,
რომ სული აგტკივდება,
შენთან ვიქნები.
სიყვარულით, ელი.”

 

ნაწყვეტი ერთი გამოუქვეყნებელი ნაწერიდან, რომელსაც
ალბათ ოდესმე ვაღირსებ დასრულებასაც და გამოქვეყნებასაც.

 

2 Comments


  1. მეტს ვერაფერს ვამბობ. გარდა იმისა,რომ ძალიან ლამაზია.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *