შენზე. (Rest In Peace)

ვერ წარმოიდგენ, რამდენი რამ მინდა გითხრა, მაგრამ ვერაფერს ვამბობ. ვერ ვამბობ, ვერ ვგრძნობ, ვერ ვაკეთებ. ვერაფერს ვშველი ჩემ თავს, შენ რომ ვერ გიშველიდი, ისედაც ვიცოდი, თუმცა… 

ყველაზე დიდი უბედურება უძლურებაა. როცა ის ადამიანი ქრება, ვინც ძალიან გიყვარს, ყველაფერს გააკეთებ მის გადასარჩენად, მაგრამ მაინც ვერაფერს გახდები, იმიტომ, რომ სიკვდილი ერთადერთი რამაა, რასაც ვერ დაამაცხებ. კი, გაქრობა ქვია იმას, რაც შენ დაგემართა. თოვლივით შემომადნი ხელში ისე, რომ ვერაფერი გავაკეთე, ვერაფერს გავხდი. იცი, მივხვდი, რომ მთელი ცხოვრება სიკვდილს ვებრძვი. ვებრძვი ყველაზე ძლიერს და ვერ დავამარცხე. 

ჰო, ასეა. როცა ის ადამიანი ქრება, ვინც ძალიან გიყვარს, ყველაფერს გააკეთებ მის გადასარჩენად, მაგრამ მაინც ვერაფერს გახდები, იმიტომ, რომ სიკვდილი ერთადერთი რამაა, რასაც ვერ დაამაცხებ. შენც მეტი არაფერი დაგრჩენია, ზიხარ და უყურებ, როგორ იწურება მისი სიცოცხლის წუთები, ყველა ამოსუნთქვას უთვლი… ამ დროს აღარაფერს აქვს მნიშვნელობა. ყველაფერი მეასეხარისხოვანი ხდება, ყველა წყენა, ყველა ვერნაპატიები სიტყვა, თუ მოგონება. 

რა უცნაურია, რომ სიკვდილამდე ვერ ვპატიობთ ერთმანეთს წარსულს. სიკვდილის მერე კი საკუთარ თავებს ვერ ვპატიობთ მის გარეშე გატარებულ თითოეულ წუთს. ამ ყველაფრის გარდაუვალობა კი უდიდესი უმწეობის გრძნობით გვავსებს და ერთადერთი, რაც შეგვიძლია, ტირილია. ცრემლებად ვუშვებთ მის თითოეულ ამოსუნთქვას, რომელიც მძიმეა, ცრემლებად ვუშვებთ მის დარჩენილ დროს, რომელიც დაუნდობლად ჩქარა გადის, ცრემლებად ვუშვებთ. ცრემლებად, რომლებიც არ გვშველის. 

და თუ ვერც ტირი?

შენს ტკივილს როგორღაც აიტან, მერე რა, არც პირველია და არც უკანასკნელი, მაგრამ სხვა ადამიანების ტკივილის ყურებაა ის, რაც ათასობით პატარა ნაწილად გშლის ყოველდღე და გგონია, რომ საცაა სულ გაქრები. სხვების ტკივილი… მათი, ვისაც ასევე ძალიან უყვარდათ, ალბათ შენზე მეტადაც კი. 

ტყუილი, სახელად “ყველაფერი კარგად იქნება”. მიხვალ, შეპირდები, რომ არაფერი მოუვა, არ მოკვდება და კიდევ დიდ ხანს იქნებით ერთად, კიდევ ბევრჯერ დალევთ ჩაის და შეჭამთ ვაფლის ნამცხვარს. არადა ძალიან კარგად იცი, რომ ეს პირველი ახალი წელი იქნება, რომელსაც მის გარეშე შეხვდები. მოატყუებ და საკუთარი ტყუილი კიდევ ერთხელ მოგკლავს. წამოხვალ და ფიქრობ, რომ ალბათ უკანასკნელად ნახე. რას წარმოიდგენდი, რომ შენ ხელებში გაქრებოდა? 

მერე? მერე… 

მერე მოირგებ გაღიმებულ ნიღაბს, რომ არავინ შეგატყოს. შენ ხომ ფერადი და მხიარული გოგო ხარ, შენ არ უნდა ტიროდე. როგორ ვიღლებით ზოგჯერ ტკივილით… ჭკუიდან მშლის საკუთარი უმწეობა. მეზიზღება, რომ არ შემიძლია ამ ყველაფრის შეცვლა. მეზიზღება და მეშინია. ძალიან, ძალიან მეშინია და, 

ღმერთო… 

როგორ მინდა, რამდენი რამ მინდა გითხრა. როგორ მინდა გითხრა, რომ ჩემი ბავშვობის, ჩემი ცხოვრების უძლიერესი და ნათელი მოგონება ხარ, რომ შენ გარეშე აღარაფერი იქნება ისე, რომ ცრემლების გარეშე ვერასოდეს ჩავუვლი ჩვენს სახლს, რომ უზომოდ მიყვარხარ და ძალიან მომენატრები, რომ წარმოდგენაც არ გაქვს, რამდენ რამეს შევცვლიდი. 

იცი, აუცილებლად შევხვდებით ოდესმე. ისევ ისე ჩაგეხუტები და მოგიყვები ჩემ ხანგრძლივ და ფერად ცხოვრებაზე, ყველა აღმაფრენასა და დაცემაზე, ყველა ცრემლზე და სიხარულზე, ერთად ვიტირებთ და ვიცინებთ, ოდესმე, აუცილებლად…

დროებით. 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *