გაუცხოება.

სამყაროში არაფერია მუდმივი და ალბათ ამასაც აქვს თავის სილამაზე. ადამიანები ტანსაცმელივით ვირგებთ ერთმანეთს, ვეჩვევით, გვიყვარდება და ზოგჯერ, ძალიან დიდი ხნის გასვლის შემდეგ ვხვდებით ხოლმე, როგორ შემოგვაცვდა ერთმანეთიც, შეჩვევაც, სიყვარულიც. იმდენად […]

სანამ ჩვენ თავებს შევიყვარებთ.

ყოველთვის ვტოვებთ სულის პატარა ნაწილს სხვა ადამიანებში. ადამიანებში, რომლებიც გვიყვარს. ადამიანებში, რომლებიც გვეიმედებიან. ადამიანებში, რომლებისაც ასე ძალიან გვჯერა. ადამიანებში, რომლებიც ნაკლებად გვაგრძნობინებენ ჩვენში არსებულ სიცივეს. ყოველთვის ვტოვებთ სულის პატარა ნაწილს […]

ისეთი გრძნობა მაქვს, რომ ეს ზამთარი არასდროს დამთავრდება.არასდროს დამთავრდება სიცივე და ყოველ დღე სხვების ბოლო ამოსუნთქვებს დავითვლით. ამ სიცივეს ვერც გაზის გამათბობლით გაათბობ, ვერც ცხელი შოკოლადით და ვერც მჭიდროდ შემოხვეული […]

მახსოვს, ჩემი შარშანდელი პოსტი მთავრდებოდა სიტყვებით: “იქნებ, 2017-ში მაინც”… პირდაპირ ვიტყვი, ბევრი რამ არ ასრულდა. ძალიან, ძალიან რთული წელი იყო ყველა ასპექტში, განსაკუთრებით ემოციურად. ეს იყო წელი სრული გარდატეხის და […]

თქვენზე

და ასეთია ყოველთვის ბოლო ნამდვილი გრძნობის, განცდის და ვნების. და მეც, ამ დიდი კანონის ნებით – მიყვარხარ.   შენ – ელფების ტყის პრინცესა. ის – გრძნობების ქურდი. სად შენ და […]

ჩიტები

ყოველ ღამე მესიზმრება, რომ დავფრინავ. დიდი, ჭრელი ფრთები მაქვს და მთელს სამყაროს  ვუვლი გარშემო. თავს ძალიან მსუბუქად ვგრძნობ, არაფერი მაწუხებს კოსმოსის მტვერში გახვეულს. იისფერს ლურჯი ერევა. ძალიან, ძალიან ბევრი ვარსკვლავია […]

შენ, მე და ჩვენი პატარა კატა.

შენ, მე და ჩვენი პატარა კატა, რომელიც ჯერ ისევ თვეებს ითვლის, ძალიან გვაბრაზებს და მაინც, იმდენად საყვარელია, რომ შეუძლებელია არ გიყვარდეს – ოჯახური იდილიაა. ალბათ, ყველაზე ლამაზ ოცნებებშიც ვერ წარმოვიდგენდი, […]

25.

ამჯერად ტრადიციას დავარღვევ და პოსტს დაბადების დღემდე რამდენიმე წუთით ადრე კი არა, უშუალოდ ამ დღეს დავწერ. როცა შენ დაბადების დღემდე რამდენიმე წუთიღა რჩება, განწყობა მაინც სევდიანია და სულ იმაზე გეფიქრება, […]

საგიჟეთიდან გამოღწეულად ვგრძნობ თავს. ირგვლივ სითეთრეა, სიმშვიდე და ალაგ-ალაგ ფეერვერკების ხმა ისმის. ახალ წლამდე ჯერ რამდენიმე საათია, თუმცა ბოლო დროინდელმა მოვლენებმა ისედაც არარსებული საახალწლო განწყობა სულ გააქრო. საახალწლო არ ვიცი, […]

ერთი, ორი, სამი.

ერთი, ორი, სამი. ერთი, ორი, სამი. თანაბრად ვსუნთქავ და ჯერ კიდევ უადამიანო, ფეხდაუკარებელ თოვლს მივუყვები. შინაგანად ვხვდები, რომ არც მე მაქვს უფლება, იისფერი უსასრულობა ბათინკის ძირებით გავთელო, მაგრამ ვერ გავჩერდები, ახლა […]